Salguranlar ile Şahbankaran Kürt Emîrliği arasında çıkan savaşta gösterdiği üstün başarı sonrası kendisine Atabegê Çîya (dağların atabeyi) ünvanı verilen Ebû Tahîr, Atabeg Sungur’a yaptığı teklif üzerine Lorîstan’ın fethi için görevlendirildi. Çoğunluğu sulh yoluyla olmak üzere Kürdistan’ın Lor mıntıkasının tümünü kendisine bağladı ve Şehrê Kurd’a yerleşti. Kısa bir süre sonra Atabeg Sungur’a gönderdiği bir elçiyle Atabeg ünvanını kullanarak bağımsızlığını ilan ettiğini haber verdi. Böylece Kürtler atabeylikler döneminin ikinci büyük devleti ve tam 276 yıl boyunca Güney Kürdistan, Lor Kürdistan’ı ve Fars’ta hüküm sürecek olan Fedlawî Kürt Devleti’ni kurmuş oldular.
Nadir Şah’ın 1747′de ölmesinin ardından gelen karışıklık ve düzensizlik döneminde, başarılı bir Kürt lider olan Kerîmxan Zend başa geçti ve 1750 ile 1779 yılları arasında İran’ı yönetti. 1750′de Şiraz’ı ele geçiren Zend, bağımsızlığını, burayı ‘kutsal ve adaletli ülkesinin’ başkenti ilan ederek duyurdu.
28 Ocak 1920 - İstanbul'da toplanan Mebuslar Meclisi, Misak-ı Milli adı altında bir karar aldı. Mustafa Kemal liderliğindeki Ankara meclisinin de benimsediği milli sınırlar, Kürtlerin yaşadığı tüm bölgeleri, Türklerin egemenlik alanı olarak ilan ediyordu.
Dünyanın 5. en büyük barajı kabul edilen Atatürk Barajı’nın ve Hidroelektrik Santrali’nin temeli 3 Kasım 1983′te devlet başkanı Kenan Evren tarafından atıldı.
24 Temmuz 1923′te imzlanan Lozan Antlaşması, daha önce Kasr-ı Şirin Antlaşması ile ikiye bölünen Kurdistan coğrafyasını bu kez dört parçaya böldü.
Kürtler ve Kürtçe üzerine yaptığı çalışmalarla bilinen, ilk Türkçe açıklamalı Kürtçe gramerin yazarı Parlamenter ve Avukat Kemal Badıllı 1975 yılında geçirdiği kalp krizi sonucu yaşamını kaybetti.